Sałatka z kaczką, kalarepą i winogronem

22:31

Sałatka z kaczką, kalarepą i winogronem

Zakładam, że nie macie świadomości, ale jest to jeden z 1176 przepisów na tym blogu. Kawał czasu, kawał ciężkiej pracy, kawał nauki o gotowaniu i tak naprawdę początek mojej fascynacji zdrowym odżywianiem - to wszystko zaczęło się tu. Od kilku lat (mniej więcej od 5) wszystko tu zwolniło, a dzielenie się z Wami moimi przepisami nie jest już moją codziennością, a specjalną okazją. I tym bardziej ją szanuję, traktując to miejsce jeszcze bardziej specjalnie. Bądź co bądź, wciąż tego bloga ogląda Was miesięcznie ponad 50 tysięcy, co nieustannie mnie onieśmiela. Dziękuję!

Niektóre przepisy wychodzą przypadkiem, inne są zaplanowane. W moim matczynym menu w każdym tygodniu królują tradycyjne, polskie zupy i przeróżne dania drugie, starając się przy tym zachować powszechne i modne  u r o z m a i c e n i e. Jednak nie byłabym sobą, gdybym na potęgę nie kombinowała ze wszystkim co wpadnie mi w dłonie. Dzięki temu moja niespełna 4 letnia córka zjada ryby, owoce morza, wołowe steki czy choćby kaczkę... jeśli jej kaprys pozwoli na to. Ot co. 

Jak na szanującego się dietetyka przystało w codziennym menu miejsce na sałatkę musi być. Jednak jak to przystało na człowieka kochającego gotować - musi to po prostu wszystko dobrze smakować. Toteż i moje sałaty są zwykle urozmaicone, wyjątkowe i zachęcające do zjedzenia niemal od razu. 

Składniki (na 1 porcję):

• garść mix sałat 
• 100 g winogron ciemnych 
• 1 mała pierś kaczki (do 200 g)
• 1/2 ogórka 
• 1/3 kalarepy 
• kilka suszonych pomidorów 
• dressing: 1 łyżka miodu, 1 łyżka musztardy francuskiej, 1 łyżka oliwy z oliwek, 1 łyżka wody, 1 łyżka sosu sojowego 

Pierś kaczki umyj, osusz, odetnij niepotrzebne kawałki skóry. Na suchej patelni smaż pierś kaczki stroną skóry do dołu około 15 minut, następnie smaż kaczkę z drugiej strony kolejnych 8-10 minut na wytopionym tłuszczu. Usmażoną pierś przełóż na deskę lub talerz i pozwól jej odpocząć około 10 minut, aby ustabilizowały się w niej soki i doszła do siebie po torturach z temperaturą :)

Na talerzu ułóż mix sałat, pokrojonego ogórka oraz kalarepę na dowolne kawałki (najlepiej cienkie plastry), umyte winogrona oraz suszone pomidory pokrojone w plastry. Pierś karczki pokrój w plastry i ułóż na warzywach i owocach. Składniki dressingu dokładnie wymieszaj. Przed podaniem polej sałatkę przygotowanym dressingiem. 

Smacznego, Klaudia!

przeczytaj mnie

Moje ulubione leczo z kurczakiem

08:00

Moje ulubione leczo z kurczakiem

Gdyby ktoś organizował mistrzostwa na najlepsze leczo, to zakładam, że to moje mogłoby aspirować na czołówkę. Wpierw smażone i karmelizowane warzywa z dodatkiem przypraw, potem chwilę duszone, wciąż chrupiące, czerwone - a bez dodatku pomidorów. Aromatyczne, smaczne, naprawdę całkiem niezłe - leczo. W sezonie jesiennym, to królujące w mojej kuchni danie. 

Składniki (na 2- 4 porcje):

• 1 duża cukinia
• 1 cebula 
• 1 ząbek czosnku 
• 3 łyżki oliwy z oliwek 
• 2 duże papryki czerwone 
• 2 piersi kurczaka
• sól, pieprz, łyżka cukru, 2 czubate łyżki papryki słodkiej mielonej 
• 1/2 szklanki bulionu 

Cebulę i czosnek siekam drobno i smażę w garnku na łyżce oliwy i na średnim ogniu. Po zarumienieniu dodaję pokrojoną w dużą kostkę cukinię i paprykę. Smażąc wciąż na średnim ogniu mieszam składniki i dodaję cukier. Karmelizuję warzywa do zarumienienia 10 minut. Dodaję szczyptę soli, pieprzu i paprykę czerwoną. Smażę składniki jeszcze 5 minut co jakiś czas mieszając. Będą trochę przywierać, ale to nic. Dodaję bulion i duszę składniki do 10 minut. Na koniec sprawdzam smak i doprawiam wedle uznania. Pierś kurczaka doprawiam solą i pieprzem. Smażę na oliwie na złoto przez 8 do 10 minut z każdej strony, w zależności od grubości piersi. Po usmażeniu odstawiam na kilka minut, aby soki wewnątrz się ustabilizowały, a następnie kroję w plastry. Podaję porcję leczo z piersią kurczaka. 

Smacznego, Klaudia!

 

przeczytaj mnie

Mój codzienny chleb na zakwasie żytnim

10:19

Mój codzienny chleb na zakwasie żytnim

Sekcja pieczywo jest dość obszerna w treści na mim blogu, bowiem przygody z własnymi wypiekami miewam już od dawna, a przeżywają często one swoje wzloty i upadki. Jednak, to co czyni moje doświadczenie, można powiedzieć, dość dobrym w tej materii, to fakt, że długofalowo umiem być konsekwentna, i równie długofalowo niekonsekwentna, w swojej miłości do pieczenia chleba. Tym razem stuknie mi niemal rok. W ciągu ostatniego roku, niemal tydzień w tydzień piekę swoje ukochane cudo, które często znika w mgnieniu oka przy okazji wpadających gości. Często niektórzy proszą mnie żebym oddała pół bochenka, albo po prostu zjadają cały nie pytając o nic. Ja się cieszę. Kocham karmić ludzi dobrym, domowym, smacznym jedzeniem. I od zawsze, i na zawsze sprawia mi to radość. 

Gdy ostatnio wrzuciłam na Instagram zdjęcie chleba z piekarnika, to moja społeczność zawrzała z jedną, gromką prośbą. A brzmiała - proszę o przepis na Twój sprawdzony chleb. I tu mała dygresja. Rzeczywiście od roku mielę niemal ten sam przepis, jednak wciąż nie umiem powiedzieć o nim "sprawdzony". Nasza relacja jest przynajmniej skomplikowana, a gdybym miałam ją porównać, to najbliższej jej do temperamentnego, włoskiego małżeństwa. Ja chcę jedno, mój chleb chce drugie. Ja odpuszczam, on pięknie wyrasta. Ja się staram i dopieszczam, mam prawie zakalec. I tak w kółko. Jednak przyznać zupełnie uczciwie trzeba, że nie trzymam się sztywno jednej receptury. Niemal za każdym razem zmieniam dodatki, a to raz dodam żurawinę, innym razem siemię lniane i słonecznik, potem suszone śliwki i tak w kółko. Raz mi się sypnie więcej mąki żytniej, innym razem orkiszowej, a czasem dodaję odrobinę pszennej, bo w domu swieci pustkami. Wiem jednak jedno. Nigdy ten przepis mnie nie zawiódł. Cokolwiek z niego wyjdzie, nawet w najgorszym scenariuszu, jest to zjadliwe i o dziwo, smaczne. Więc trzymam się pewnego schematu, który pozwala mi na dozę wariacji w wypiekach. 

W każdy razie, prosto z serca, polecam Wam tę przygodę, bo to cudna droga. 

Składniki (na 1 bochenek w formie do "keksówki" 12 x 20 cm):

• 260 g zakwasu żytniego
• 250 g mąki żytniej 
• 250 g mąki orkiszowej*
• 440 g wody 
• łyżka soli 
• łyżka miodu 
• dodatki: nasiona słonecznika, siemię lniane**, suszona żurawina, śliwki suszone, orzechy, suszone pomidory, czarnuszka i co tylko przyjdzie mi do głowy 

* Nigdy sztywno nie trzymam się gramatury mąk oraz tak jak wspomniałam w notatce, czasem dodaję także mąkę pszenną, jednak zwykle jest to w połowie mąka żytnia, a w połowie pozostały miks mąk. Raz piekłam chleb z mąką z soczewicy oraz mąką kasztanową, więc tutaj naprawdę można poszaleć. 

** Nauczyłam się, że jeśli dodaję 30g siemienia lnianego, to dodatkowo wlewam o 50 ml więcej wody, gdyż siemię lniane wiąże wodę, a wypiek przez to może stać się bardziej zbity 

Chleb po wypieczeniu powinien wystygnąć, najlepiej odłożyć go na 12 godzin. Przy okazji mojego wypieku tak się nie stało, kroiłam ciepły chleb żeby szybko zrobić zdjęcia, przez co mocno popękał. Wystudzony chlebek nie pęka, dobrze się kroi. Pamiętajcie zatem żeby nie kroić tego chleba na ciepło. Ja wiem, że kusi... 

Zakwas mieszam z mąką żytnią oraz orkiszową, dodaję wodę, sól i płynny miód. Dokładnie mieszam składniki. Dodaję ulubione dodatki - świetnie smakuje łyżka czarnuszki i kilka pokrojonych suszonych pomidorów lub garść suszonej żurawiny i kilka posiekanych orzechów włoskich. Super połączenie, to łyżka siemienia lnianego i dwie łyżki nasion słonecznika. Ciasto przelewam do formy keksowej wyłożonej papierem do pieczenia i odstawiam do wyrośnięcia w ciepłe miejsce. Trudno powiedzieć ile to potrwa, tu wiele czynników ma znaczenie - zarówno aktywność zakwasu, jak i temperatura w domu, poziom wilgotności powietrza, dlatego daję temu czas. Niekiedy chleb wyrasta w 5 godzin, innym razem potrzebuje całej nocy. Wyrośnięty chleb piekę około 60 minut, w piekarniku nagrzanym do 175 stopni (góra-dół), następnie studzę kilkanaście godzin. Chleb utrzymuje świeżość nawet do 2 tygodni. Ja przechowuję go w szafce, która ma dostęp do świeżego powietrza. Chleb owijam bawełnianą lub lnianą ściereczką. 

Smacznego, Klaudia!

 

przeczytaj mnie

Parmezanowy omlet z dynią

21:40

Parmezanowy omlet z dynią

 

Sezon dyniowy dopiero rozkwita, a ja mam za sobą już kilka zup krem, makaronów i ryżu z dodatkiem tego aromatycznego warzywa. Ciekawą alternatywą dla dań obiadowych, może być propozycja śniadaniowa z użyciem startej dyni w postaci omleta. Zachęcam do próbowania nowości i poszerzania horyzontów. 

Składniki:

• 2 jajka 
• 50 g dyni hokkaido 
• 3 łyżki parmezanu 
• szczypta soli i pieprzu 
• 2 łyżki posiekanej natki pietruszki 
• oliwa z oliwek do smażenia 
• do podania serek naturalny, pomidor, natka pietruszki 

Na tarce o grubych oczkach ścieramy dynię hokkaido. Jajka roztrzepujemy na gładką masę, dodajemy startą dynię, parmezan, natkę pietruszki i doprawiamy solą i pieprzem. Na patelni rozgrzewamy tłuszcz, wlewamy przygotowaną masę i smażymy po kilka minut z każdej strony na wolnym ogniu. Ściągamy z patelni przygotowany omlet i dekorujemy pomidorkami, serkiem naturalnym i natką pietruszki. 

Smacznego, Klaudia!

           

           

przeczytaj mnie